Papunta ako sa dayuhang bansa ng Kuwait. Itinulak ng kagustuhang maiangat ang buhay ng pamilya sa Bulacan. Aabutan ko doon si Titang, 21 taon nang household staff sa isang mayamang pamilya doon. Hindi na siya nakapag-asawa sa tindi ng pressure na hatid marahil ng buong angkan sa Pilipinas. Nasa ibang bahay naman si Nanay, tatlong taon na simula nang irefer ni Titang para magsilbi sa maysakit na nanay ng among babae. Pikit matang tinanggap yun ni Nanay dati. Alam ko.

Pumunta ako agad sa OFW section ng airport. Bago lumampas sa lady guard, tinanong ko kung dun nga talaga tatambay ang mga OFW bago sumakay. Kahit obvious naman. Basta lang mwala ang kaba. Yun ang plano kong gawin sa buong biyahe hanggang Kuwait, ubusin ang mga tanong sa bawat guard na makikita ko. Kasabay ng pagtatago ng excitement na dala siguro ng perstaym sa eroplano. Nagcheck lang ng OEC sa OFW section, pagkatapos ng 2 oras, sinigawan na kami ng guard-on-duty na pumasok na sa airport inspection. Eto na, simula na ng pagsalo sa baba na pilit sumasang-ayon na ngumanga lang ako sa whole trip. Parang engot.

Idinaan sa ultra-electro-magnetic-xray ang bagahe at hand-carries ko. Pucha. Yung ikinakaba ko na daling mobile hard disk, na naglalaman ng mga importanteng files sa career ko, hindi naman din pala makikita sa not-so-sophisticated xray na yun. Sinayang ko lang ang oras ko kakaisip kung panu ikukubli yun sa mga alagad ng batas! Nagcheck din ng passport, visa, plane ticket at nagcheck-in ng baggage.  Yoko pa sana iwan luggage ko kasi naiwan ko sa loob nun ang kikay kit ko. Dapat daw nasa hand-carry un.

Tuluy-tuloy na ako hanggang sa kailangan na pumasok sa gate. Kung saan naghahalikan ang isang hallway at ang Qatar Airways QR345 plane na sasakyan ko.  Moment. Nakanganga ulit ang unggoy. Umupo muna para antayin ang boarding announcement, pero walang saging.  Narinig ko na lang bigla na tinatawag ang pangalan ko nung Pinay floor attendant.  Pinalitan ang economy boarding pass ko ng… (drumroll pls) …business class! Yabang ng tingin ko ibang economy passengers. Asteg. Basta moment ko yun. Walang kokontra.  Napansin ko na napalitan ng ngiti ang kaninang nakangangang unggoy.

Inannnounce na ang oras ng pagsakay sa eroplano.  Mauna daw dapat ang may mga dalang bata at senior citizens.  Kasunod eh mga business class.  Moment ulit.  Kaso nawala ang ngiti ko nung nakita kong ako lang ang Pinoy na nakaupo sa eleganteng parte na yun ng eroplano. Gusto ko sana eh may makausap man lang na kababayan sa 9 hours na biyaheng langit.  Isa pa, hindi ako nakatabi sa window side ng eroplano. Badtrip.

Bumalik ang malaking buka ng bibig ko pag-upo sa seat E9.  May mga plane freebies na dati lang naming pinagaagawan ng mga kapatid ko pag dumadating si Tatay galing sa Abu Dhabi dati o ni Titang na galing din sa Kuwait. Gloves, medyas, small blanket, pabango, cologne, tissue, suklay, sabon, toothbrush, toothpaste at tooth decay.  Lahat yan naiwan ko sa plane. Nakalimutan ko dalhin. May instant pasalubong na sana ako pagbalik sa Pinas.

Pambungad lang ang freebies. Madami pang perks. Ergonomic yung seat. Pwede iadjust lahat ng part ng upuan. Sandalan, paanan, taas, baba, pahaba at kahit paanong combo, kulang na lang laser sword. Meron din built in LCD display with remote control at headset para masolo mo ang kaligayahan sa panonood ng sangkatutak na movies sa archives nila. Cool. Kaso walang porn. Dun yata sumakit ang ulo ko dahil nakaapat na movie ako, 3 episodes ng F.R.I.E.N.D.S. at di mabilang na mp3 soundtrip.  Pilit ko lang siguro sinisisi ang jetlag.

Pasimula na ng departure sequence ng eroplano. Lilipad na. Nganga ulit. Nakikiramdam kung nasa earth pa din ako o nasa alapaap na kasama ng nakanganga ding katabi ko. Newbies. Di ako pumayag na di ko makita ang paglayo ng jet fighter ko sa mundo, tumayo pa ako para makadungaw sa labas. Lalo pang lumaki ang nganga. Airborne na kami.  Saka ko lng naalala na dapat pala eh nakaseatbelt sa buong sequence.  Parang gusto ako i-eject ng stewardess na nakapansin sakin.

Hindi ko nilubayan ang pagtingin sa labas ng plane… hangga’t hindi ako nkakakita ng ulap nang harapan.  Medyo may katagalan pa bago nangyari yun pero hindi ko kinainipan.  Lumiliit ang Metro Manila habang papataas ang eroplano.  Hanggang sa puro dagat na lang ang nakikita ko. Naabot ang peak ng elevation.  China Sea. Nasa ilalim ng eroplano ang malalaking bulak na nakalutang sa ere. Ulap na pala un.  Hindi ganun ka-exciting.

Habang nanonood ako ng King Kong, ipinamigay na ang menu para sa agahan. Umorder ako ng isang sinful bangus belly with sinangag. Inisip ko kung anung klaseng serving ang gagawin at kung paano ako kikilos sa pagkain kasama ng mga sosyal kong business class passengers. Nawala ang taas ng tingin ko sa mga foreign nationals nang napansin ko na ako lang ang gumagamit ng mga free gadgets. Habang nakikinood sila sa LCD ko.  Dun na umere ang kayabangan ko para turuan sila gumamit nung sophisticated remote.  Ayos na sana ang bagong role ko, kaso dumating ang isang stewardess para agawin ang job description na yun. Epal. Buong ngiti niya akong hinawi at kinausap ng Arabic. Inggitera.

Dumating ang inorder na agahan. Simple lang ang serving. Parang sa 5-star hotel! Siguro sa di pansing gutom kaya hindi na ako nakapangopya ng galaw sa mga katabi ko. Napansin ko na lang na nakatapos na ako kumain. Kasabay ng ending credits ng King Kong.

Tinuloy ko lang ang panunuod. Nalibang. Nakadalawang movie. Nagserve ng lunch. Nood ulit. Gumamit ng CR in between movies. Inexplore ang ergonomic seat. Silip sa bintana na puro ulap at dagat lang naman ang makikita. Nung oras na yun sumakit na ang ulo ko sa sobrang bagot. Pero yoko na bumaba ng eroplano kasi wala naman akong parachute.

Malapit na sa stopover. Doha, Qatar. Dumaan kami sa aerial teritory ng Dubai pero hindi kita sa taas ang land area. Gusto ko makita kas malabo. Dun ko na inaccess sa LCD display ang flight details. Pwede at legal naman. Nakikita in graphical representation kung nasaan na sa mundo ang eroplano. Cool. Nakatingin na naman sa LCD ko ang mga engot na katabi ko. Ganito ang Pinoy! Sigaw ng isip ko sa mga unggoy.  Pabayaan mo na ako magyabang. Ayos lang yon.

Inannounce na ang landing sequence. Dungaw ako ulit sa bintana na parang bata. Di tuloy ulit napansin ang seatbelt sign.  Puro disyerto ang nasa ibaba.  Walang dating.  Parang San Mateo landfill na sinabuyan ng harina.  Nawala ang attention ko sa labas nang maramdaman ko ang unti-unting pagbaba ng  eroplano. Ung feeling ng nasa roller coaster. Kaparehas lang nun pag bumababa ang eroplano.  Naramdaman ko na lumapag sa runway ung mga gulong. Nasa earth na ulit ako. Saka lang nilubayan ulit ang pagnganga. Umalis kami ng 6:30am sa Maynila. Dumating kami ng 11:30am sa Doha. 5 hour difference. Pero 7 whole hours ang flight na yun. That explains how jetlag occurs. Alam ko na ngayon. Wag ka magyabang kung nauna ka malaman yun.

Nagtayuan ang lahat. Kinuha ang mga hand-carries. Hindi ko napansin na naisilid na nila lahat ng plane freebies.  Yung sa akin, sumisigaw ng… Engot!  Kaya nga freebies e! Lalo sumakit ang ulo ko. Pinalabas na ng plane ang mga may dalang bata, senior citizens at syempre sunod kami. Nakaabang sa ibaba ang isang service bus na kailangang sakyan agad dahil 45 degrees ang init ng araw sa disyertong yon. Dahil business class, dinala kami sa 5-star facility ng Doha Airport. Dun ako pumatay ng oras hanggang 1:00pm para lumipat ng Qatar Airways QR135 papunta ng Kuwait City.

Simula na nun ng culture shock. Puro Arabic ang naririnig kong language. Madaming mga Arabo ang nasa paligid. Mukhan at amoy madudumi kahit magaganda ang bihis. May naka-traditional white dress, bombai at casual dudes na katulad ko. May ilan din akong napansing mga Pinoy passengers, store personnels at airport attendants. Pero mas pinili kong hindi na sila kausapin kahit sobrang inip na ako. Mas kakayanin ko pa mabagot kaysa magoyo ng kung sino man na kakausapin kong may dalang aids, ebola, tawas at guided missile. Hinintay ko na lang dumating yung plane at schedule ng next flight. Inaabsorb ang culture shock. Head on.

12:30pm. Pumasok na ako agad ng Gate 3 ng Doha Airport pagkatapos ng boarding announcement.  Dun ko nakasabay ang isang Pinoy na papunta sa Salmiya, Kuwait. Isang bati lang. Walang namang naging kwentuhan.

Pagsakay ng sumunod na eroplano papunta ng Kuwait City, nalaman ko na lang na hindi na ako inaccomodate as business class passenger. Ayos lang, at least naranasan ko ang pakiramdam ng maging hikahos habang nakasakay sa isa sa mga premiere airline ng Middle East. Sa seat C3 ako. Nagulat na lang ako nang lapitan ng Pinay attendant at tinanong kung pwede ako makipagswitch ng seat sa hindi ko alam na kadahilanan.  Pumayag ako kasi gusto ko lang naman tulugan ang biyahe. Mahaba din ang isang oras. Saka lagi nman ako sumasakay ng eroplano. Sanay na ko.

Hindi katulad ng business class suite ko, hindi masarap ang pagkain sa economy.  Dahil sa pakiramdam ko ay hindi pa ako natunawan ng kinain nung tanghalian, kape lang ang hiningi ko kay Theresa. Di ko un tinanong sa kababayang attendant, yun ang nakalagay sa name tag nya. Kagaya ng nabanggit kanina, sinubukan ko tulugan ang biyahe matapos ubusin ang kape. Hindi nangyari yun dahil sa ingay ng katabi kong baguhan sa pagsakay sa eroplano. Kaasar na mga 1st timers. Mga inosente.

Di nagtagal nang iannounce ulit ang landing sequence. Lumapag ulit ng earth ang mga gulong. Bigla akong may narinig na nagbabangayang Kuwaiti at Australian mommies. May shooting. Nagtatalo yata kung sino sa kanila ang guilty sa isang malupit na utot. Hindi karagdagan yun sa culture shock. Madaming ganun sa amin sa Bulacan. Naawat din agad ng mga attendant ang muntikan nilang paghahagisan ng biological weapons.

Tuloy ng pagbaba sa eroplano. Meron ulit service bus. 43 degrees ang temperature. Punta agad ng arrival booth ng Kuwait International Airport. Iniabot ang passport at visa. Ilang beses ko sinagot ng Manila ang pauli-ulit na tanong ng immigration official sa tanong kung saan akong bansa nanggaling. Kinausap na niya ang kasama para unawain ang problema namin. Matapos ang palitan ng ilang pangungutya, ngumiti ang nauna bilang ebidensya na nagkaintindihan na sila at naresolba ang naturang kaso. Sa Doha ako galing bago lumapag sa Kuwait. Tatanga-tanga.

Clear. Lakad papunta sa higanteng uod na umiikot sa arrival area na pinapatungan ng mga bagahe ng pasaherong padating. Excited ako na nag-abang ng luggage ko. Namiss ko sya kaladkarin. Hindi nagtagal lumabas din siya sa sinapupunan ng baggage inspection.

Dun ko nakita ulit si Kuya na nakasabay ko sa Gate 3 ng Doha Airport. Humingi ako ng tulong sa kanya kung paano gumamit ng pay phone sa airport o magpapalit ng Kuwaiti Dinar ng dala kong 2 thousand pesos. Pambihira. Naglaho habang naglalakad kami palabas ng receiving area. Ang laking tulong talaga ng kababayan ko.

Adventure. Panic mode. Nganga na naman. Napilitan na lang ako tumuloy sa paglabas ng receiving area. Kung saan nag-aabang ang mga kamag-anak o kakilala na galing sa byahe. Wala akong sundo. Yun na siguro ang unang pinakamalungkot na experience ko dito sa Kuwait. Namiss ko bigla ang mga mahal ko sa buhay. Bigla ko naisip ang mukha ng mga pwede kong makita na susundo sa akin sa airport… kung alam lang sana nila na darating ako sa oras na yon.

Nawalan kasi ako ng load sa Doha pa lang. Hindi ko nasabi kay Nanay at Titang na padating na ako. Hindi ko alam kung sa kanila ako didiretso o sa employer ko na hindi ko naman alam ang address. Isip ng malalim. Wala nang oras tumunganga kundi eh gagabihin ako sa airport kasama ng mga tatanga-tangang katulad ko.

Salamat sa farsighted kong mga mata, nakita ko sa di kalayuan ang dalawang pinay na nasa ATM booth. Nagawa ko sila lapitan at kausapin. Lumuwa ang mata ko nang magsalita sila ng Tagalog. Yehey! Genuine Pinoy. Itinuro nila kung saan ako pwede tumawag ng libre. Libreng pay phone. Wala na talaga ako sa Pinas.

Nagawa kong macontact ang employer. Walang sumasagot. No choice na. Si Titang naman ang tinawagan ko pagkatapos nun at isinalaysay ang lahat. Nagkataon na Huwebes at weekend sa Kuwait, nagkasundo kami na sa kanila na muna ako tutuloy at ipapaliwanag na lang ang lahat sa amo niya. Saka ko tinawagan si Nanay para ibalita ang pagdating ng artistahin niyang anak sa Kuwait. Naramdaman ko ang tuwa sa pagsasalita ni Nanay. Pati na din siguro sa iyak nya. Naramdaman ko ang bigat ng dala niyang lungkot na hindi nya madalas sabihin at iparating nung nasa Pinas pa lang ako. Alam kong may obligasyon na akong makipasan sa bigat na yon. Bigat hindi ko naman iniiwasan at maluwag sa loob na tatanggapin. Para syempre sa pamilya at mga kapatid ko. Dun ko naisip ang isa pang misyon sa pagpunta sa dayuhang bansa. Ang makiramay sa mga sakit, on the inside, ng Nanay ko. Kahit kasabay yun ng pansariling lungkot na haharapin ko din. Ginusto ko na magpunta dito, kaya alam kong dapat kong harapin ang mga nabanggit. Pero kung ano man ang meron sa hinaharap, alam kong andyan lang si Master Kenobi. May the force be with you.

Hawak ang 2 Kuwaiti Dinar, lumabas ako ng airport para kumuha ng airport taxi papunta sa address na idinikta ni Titang sa telepono. Alam ko ang presyuhan ng pamasahe sa airport sa Maynila. Nagassume ako na ganun din dito sa Kuwait. Hindi ako nabigo. Tagaan. Buwaya ang mga taxi driver pero nagbilin si Titang na siya na lang ang magbabayad ng fare pagdating sa bahay nila. Ang importante makarating ako agad sa kanila. Malaking problema yun dahil iilan sa mga taxi driver ang marunong mag-English at wala akong idea sa pupuntahan namin kahit kumpleto ang sketch ni Titang.

Tatlong taxi ang tumangging maghatid sa akin dahil sa hindi kami magkaintindihan. Saka pa lang ako nakatiyempo ng isang Kuwaiti na matino kausap. Kaso kinontrata na ako agad. 10KD. Php1,600. Tumango naman ako. Pinoy style. Bahala na. Habang nakanganga.

Nag-offer ang driver na tawagan namin si Titang para mas maipaliwanag nang maayos ang direction. Mabait naman pala. Kahit parang laging nagmumura pag nagsasalita. High pitch pa.

Sa habag at awa ng sikat ng araw, nakarating kami sa No. 25 Blk. 2 St. 83 Qurain Adan, Kuwait. Sinalubong ako ni Titang na palabas na ng gate nung dumating ang taxi. Titang!!! Pelot!!! Napayakap ako sa kanya at pinakawalan ang kaba ng buong biyahe ng taxi. Napasigaw siya nang sinabi kong 10KD ang sinisingil ng driver sa akin. Sa gulat, lumabas ang amo niyang lalaki. One of the Directors ng Kuwait Airways, binayaran niya lang ng tapik sa balikat ang taxi driver at urong ang bigote na umalis papalayo. Cool. May connection ang lolo mo.

Maayos naman ang pagtanggap ng mayamang pamilya sa akin. Sila ang employer ni Titang for 20 years now. Nakakausap ko ang babaeng amo sa email, si Madam Nouriah Al-Fahdel. Hindi ko kilala by name ang asawa nya. Hindi ganun kaganda ang 5-storey townhouse nila sa panlabas. Katulad lang din ng mga nakapaligid sa kanilang mansions. Apat ang master bedrooms, 3 living rooms, plasma TVs, state-of-the-art entertainment and computer systems, killer kitchen, indoor elevator and individual at centralized aircons sa lahat ng bahagi ng bahay. Meron silang tatlong anak, a luxury car for each family member. Isang 27 year old, 25 at 21. Nasa America ang dalawa, Bank Executive ang isa sa Kuwait City. Nasa middle class lang sila. Mayaman pa si Idol Khadaffy Janjalani.

Nagpahanda si Madam ng isang kwarto sa basement ng palasyo nila para daw sa akin. Bagong pintura, may hitech na CR at aircon sa kwarto. Inilapag ko lang ang gamit ko at dali-daling nakipagkwentuhan kay Titang at Tita Lita. Tumawag kami agad kay Nanay. Matapos magpahinga, nagyaya si Madam na dalhin ako kay Nanay kasama si Titang.

Di kalayuan sa bahay na yun ang tinutuluyan ni Nanay. Narating namin pero hindi agad pumasok dahil surprise gift pala ni Madam yun para kay Nanay, hindi nya alam na magpupunta kami nung gabing yun. Saka bawal ang lalaki sa isang household na puro lang babae. Dapat nakabukod ng gathering. Pero dahil alam nilang hindi naman ganun sa Pinas, nagsetup na lang sila ng venue sa pagkikita at Nagmamahal Kapamilya moment na paparating.

Pagkatapos maisetup lahat ng mga accomplice, pinapasok na ako agad para sorpresahin si Nanay. Habang nakatingin lahat sa isang one way mirror sa katabing kwarto, nagsalubong kami ni Nanay nang makita akong papasok sa pintuan ng PBB house na yun. Dun na bumuhos ang lahat ng emosyon. Iyak si Nanay. Iyak si Titang. Iyak si Ako. Lumapit ang ibang Pinay na basa na rin ang mga mata sa panonood ng MMK episode namin nila Nanay at Titang. Matagal bago humupa ang pagbuhos ng ulan at pagbaha. Saka pa lang nagsimula ang mabilis pero masayang kwentuhan at kumustahan. Nakilala ko ang lahat ng mga kasama ni Nanay sa bahay na yun. May mga Pinay, Indian at Pakistani. Puro middle age women. Inasikaso nila ako na parang gumaling na pasyente na kalalabas lang ng ospital. Dear diary moment. Masaya ako at alam kong nagsimula na ang bagong misyon sa buhay. Kasama si Titang at Nanay.

Bumalik din kami sa bahay nila Madam after ng eviction night na yun. Iniwan namin si Nanay na alam kong nasa cloud9 nung oras na un. Nakangiting nagpaalam pero nasa mata na niya ang susunod naming pagkikita.

Nakatulog ako agad pagdating sa basement. Nakanganga sa pagod. Yun ang unang gabi ko sa Kuwait.

Welcome to the planet. welcome to existence
Everyone’s here, everyone’s here
Everybody’s watching you now, everybody waits for you now
What happens next, what happens next

[Chorus]
I dare you to move, I dare you to move
I dare you to lift yourself up off the floor
I dare you to move, I dare you to move
Like today never happened
Today never happened before

Welcome to the fallout, welcome to resistance
The tension is here, tension is here
Between who you are and who you could be
Between how it is and how it should be

[Bridge]
Maybe redemption has stories to tell
Maybe forgiveness is right where you fell
Where can you run to escape from yourself?
Where you gonna go?
Where you gonna go?
Salvation is here

Carrying the unbearable
with sight seemingly unable
emptiness discreetly skin deep
damn make life a bit stable

Yearning to assert your name
above the waters kept me sane
shouting this heart aloud
dawn quite catered the same

Grasp this soul insistent and great
while disbelief in avid fate
draw your bond and depart
cease the sore and endless ache

Of this moon my dearest
passion seem had it blessed
calm this essence make it ease
steal the mist unto your vest

-kiko

TO HADOUKEN OR NOT TO HADOUKEN
Being one of the cornerstones, not to mention the foundation of my geek territory, CAPCOM’s Street Fighter was a god.  It has practically invaded a large part of my childhood.  All those time, legit or not, that I spent on gaming and arcade shops are way too planted in my system like a haunting dark past.  This passion, still,  is currently and depressingly sustained by game emulators that you can find all over the web.

With those tiny pieces combined, nostalgia came knocking in when I knew about this:

Imagine those gamepad maneuvers that we geeked on the past couple of years, all of them rushing back at full throttle.  If i remember precisely, the last time I played Super Street Fighter Zero II was 2003 when my younger brother used to force me in teaching him how to acquire Akuma (remember how they used to hide that animal from the list?).

As of now, it is taking me a lot of time to have the PC version.  Hopefully, I can get my hands blistering on those killer combos again.  Vader, help us.

Introduction
To be a good programmer is difficult and noble. The hardest part of making real a collective vision of a software project is dealing with one’s coworkers and customers. Writing computer programs is important and takes great intelligence and skill. But it is really child’s play compared to everything else that a good programmer must do to make a software system that succeeds for both the customer and myriad colleagues for whom she is partially responsible. In this essay I attempt to summarize as concisely as possible those things that I wish someone had explained to me when I was twenty-one.

This is very subjective and, therefore, this essay is doomed to be personal and somewhat opinionated. I confine myself to problems that a programmer is very likely to have to face in her work. Many of these problems and their solutions are so general to the human condition that I will probably seem preachy. I hope in spite of this that this essay will be useful.

In this essay the term boss to refer to whomever gives you projects to do. I use the words business, company, and tribe, synonymously except that business connotes moneymaking, company connotes the modern workplace and tribe is generally the people you share loyalty with.  Click here to read further.

-RLR

Oh well, i’m hoping to share some stuff I’ve been busy with lately. A little bird inspired me to do so… stand by for updates. Or not.

-author

Of course, I’m sorry doesn’t always cut it. Maybe because we use it so many different ways. As a weapon. As an excuse.

But, when we are really sorry, when we use it right. When we mean it. When our actions say what words never can.

When we get it right “I’m sorry” is perfect. When we get it right, “I’m sorry” is redemption.

*http://www.greysanatomyinsider.com

We’re not easily intimidated.  We don’t flinch.  We don’t back down and we certainly don’t surrender.  Not at work, anyway.

To do our jobs, we have to believe that defeat is not an option, that no matter how sick our patients get, there’s hope for them.  But even if our hope gives way to reality and we finally have to surrender the truth, it just means we’ve lost today’s battle… not tomorrow’s war.

Here’s the thing about surrender.  Once you do it, actually give in.  You forget why you’re fighting in the first place.

That’s the only line I got when the Rushers forced me for a speech on the night (YM conference) of my birthday. Rolling eyes. Pretty much of what I honestly have in mind, really.

Only because the details were quite overwhelming.

It’s been more than a year since I went here in Kuwait and it’s been tough to see yourself one morning… alone and away from everything else you’ve gotten used to. No acquaintances. No sex. No alcohol. No Maxim. No pork. No friends. No family. This is not ranting, as such, but a simple view of retaliation to what I have gained from listening to C&D (TMR@RX931)… because after a couple of tormenting months later, I found The Morning Rush Forum! Being able to squeeze my way to www.rxmorningrush.com (winks@ms.cherry) was probably of the best thing I’ve done since I left home. I can still remember the silly thing that happened back then where I cannot sign up. Buti na lang Admins are accomodating. Sipsip talaga. I found resort to having people’s wit thrown at my face and also found the luxury to respond and speak myself as well. Soon enough, I’ve been acquainted with the Rushers a little bit closer thru the YM… and I have to say: who needs Maxim and alcohol with these bunch of people?! Perverts pala talaga ang mga yun. For once, Chico and Delle were dead serious.

Eventually, home.

I never knew that knowing all these wonderfully sweet, libido sensitive, overly intelligent and hopelessly perverted Rushers will be my shelter while here in the desert. Since May 2008, each day brought out the coolest acquiantances, bonds and friendships (with benefits?) the way I never had before. The codenames that I was just delighted to hear during the show came to life… at least online. I came to share a bit of myself and gained a lot more. This… this right here is something I consider as a gift this year. Call it lame, but I dare you to try the same feat as this and the rest of our OFW community out there before doing so. Nagsunget.

I flew away from home yet I got surrounded with an insanely bigger one.

Watta way to cap off my 20s, right?! There, i said it!

My warm appreciation to those who sent their greetings online, on-air, email, call/text… wag nyo nang uulitin yan. Masasaktan kayo.

To purplerose, hunterlizie, evilinside, twistedsunshine and spammuts… wala lang. Gusto ko lang makita pangalan nyo dito.

*walks away farting*

Big Ben on Bobby Lashley’s rig:

Dwight absorbing the RKO:

And, of course, KryptoNATE owning The 619:

More to come. Hahaha! =)